ورزش شنا در زنان و جلوگیری از آسیب های احتمالی آن

    معمولا همه ما شنا را ورزشی مفرح و عاري از هر خطر و آسيب ديدگی تصور می كنيم. اين در حاليست كه سالانه بيش از 150.000 نفر در سراسر جهان برای مداوای صدمات ناشی از شنا كردن (غير از خفگی) به مراكز درمانی مراجعه می كنند. اهمیت دیگر این ماجرا هنگامی است که زنان در حین حاملگی شنا می کنند. انجام ورزش شنا در حاملگی به انجام ساده‌تر زایمان و کنترل اضافه وزن در حین بارداری کمک می کند و با کاهش وزن خانم حامله در آب از صدمه به مفاصل زانو جلوگیری می ‌شود.
    در موارد خاصی باید از انجام ورزش اجتناب کرد و یا حتماً با نظر پزشک اقدام به این کار کرد. این موارد عبارتند از: تهدید به سقط که همراه خونر‌یزی سه ماهه اول باشد و حاملگی‌های چند قلویی و بیماری قلبی و ریوی شدید و احتمال زایمان زودرس که با کوتاه شدن طول دهانه رحم همراه است. زنان غير فعال می توانند با اطمينان و به تدريج ورزش ائروبيک را در طول بارداري همچون پياده روي، دوچرخه سواري و شنا آغاز نمايند اما از فعاليتهايی که در آن خم شدن، پريدن، دويدن و پيچيدن و احتمال آسيب وجود دارد بايد پرهيز شود.
به مادر بايد توصيه شود تا از عينک شنا استفاده نمايد تا به هنگام اجراي شناي سينه و کرال سرش قدري پايين تر در آب فرو رود، در نتيجه خطر جراحت و آسيب به مهره ها کاهش مي يابد.

توصیه های زیر به خانم ها که حساسیت بیشتری در انجام حرکات ورزشی دارند , کمک میکنند تا از شنای خود نهایت لذت را برده و آرامش و سلامت پس از آن را تجربه کنند :

  • قبل از شنا هميشه وقت كافي براي انجام نرمش هاي كششي همچنين گرم كردن اختصاص دهيد. تحقيقات نشان مي دهد عضلات سرد استعداد بيشتري براي آسيب ديدگي دارند. جهش هاي درجا، نرمش هاي دوره اي درجا و پياده روي و دويدن براي 3 تا 5 دقيقه و بعد از اينها حركات كششي سبك (هر كشش بمدت حدودا 30 ثانيه) مي تواند امكان مصدوميت را بشدت كاهش دهد.
  • شنا را درست و اصولي ياد بگيريد و هيچگاه سعي نكنيد به تنهائي شنا كنيد. به ياد داشته باشيد در مكانهائي شنا كنيد كه بواسطه حضور ناجيان غريق پوشش داده شده باشد .
  • شناگران تازه كار و افرادي كه شنا را بلد نيستند حتما بايد از جليقه نجات استفاده كنند. هرگز سعی نکنید در هنگامي كه دچار خستگي شديد، سرماخوردگي و يا گرمازدگي شده ايد شنا كنيد .
  • از شيرجه زدن در آبهاي كم عمق پرهيز كنيد. هرساله هزاران نفر بر اثر اين امر دچار از كارافتادگي از ناحيه گردن و نخاع مي شوند.همچنين امكان وقوع  صدمات در آبهاي كم عمق و يا آبهائي كه كدر هستند بسيار بيشتر است. حتما قبل از شنا كردن در استخرها از وضعيت كلي استخر از نظر عميق و كم عمق بودن مطمئن شويد. هم چنين اگر اگر قصد شيرجه زدن در استخر را داريد از كافي بودن عمق آن اطمينان حاصل كنيد. اگر از تخته شيرجه استفاده مي كنيد حتما از قسمت انتهائي مشرف بر استخر براي پريدن استفاده كنيد. دويدن بروي تخته، دورخيز كردن و پرشهاي مداوم به بالا و پائين مي تواند بسيار خطرناك باشد. پس از شيرجه زدن و ورود به آب سريعا از محل زير دايو دور شويد تا هم دچار آسيب ديدگي نشويد هم امكان شيرجه زدن را براي نفر بعد فراهم كنيد. بياد داشته باشيد هميشه يك نفر بايد از تخته شيرجه استفاده كند. اين بدين معنيست كه استفاده همزمان چند نفر بسيار خطرناك است. در هنگام شنا در آبهاي آزاد هيچگاه با سر به امواج حمله نكنيد زيرا آب ممكن است داراي جريانهاي تحتاني و احيانا اشياء خطر آفرين مثل چوب، سنگ و …  باشد .
  • هرگز بعد از طوفان در يك درياچه و يا رودخانه شنا نكنيد. اگر جريان نا آرام باشد امكان تقويت اين ناآرامي زياد است و اين يكي از نشانه هاي وقوع سيل است .
  • اگر قصد شنا در آبهاي آزاد را داريد بد نيست قبل از آن به اخبار هواشناسي توجه كنيد. شنا كردن در هواي مه آلود، طوفاني و باد شديد بسيار خطرناك است. بهتر است بدانيد الكل و آب با هم سازگار نيستند. الكل نه تنها قدرت تشخيص را از انسان مي گيرد بلكه باعث كندي حركات شده و در بينائي نقصان ايجاد مي كند. اينها همه مهارت شناگر را كاهش داده و كار را براي شناگر سخت مي كند .
  • با كمكهاي اوليه آشنا باشيد تا به شناگراني كه دچار آسيب ديدگي شده اند كمك كنيد. از اين آسيب ديدگي ها مي توان به بريدگي، سائيدگي، خون مردگي، كبودي، ورم زانو، در رفتگي مفاصل، كشيدگي عضلات، رگ به رگ شدن و … اشاره کرد. براي مقابله با هر حادثه اي آماده باشيد. نزديكترين مركزدرماني را بلد باشيد. بعيد نيست براي شناگران صدماتي جدي تر مثل ضربه مغزي - شكستگي استخوان هاي مچ، انگشت، آرنج و … اتفاق بيفتد .

 

 

ممکن است این خطرات در هنگام شیرجه رفتن پیش آید :
1. ورود بد به آب
2. برخورد به تخته یا سکوی پرش
3. فشار وارده بر گوش ها
4.برخورد به کف استخر با عمق کم آب و یا اشیاء زیر آب:
     ورود بد به آب : معمولا آسیب های که در اثر برخورد ناشیانه با آب پیش می آید جدی وخطر ناک نیست وممکن است چند لحظه سوزش در بدن ایجاد شود ولی در مدت کوتاهی بر طرف می شود . اگر پاها هنگام ورود به آب بیش از حد برگردد و یا زود تر از زمان لازم شیرجه رو بدنش را بطرف بالا قوس دهد یعنی قبل از اینکه بدنش کاملا در آب فرو رودبطرف سطح آب بیاید ممکن است ضربه شدیدی به مهره کمرش وارد شود .
    برخورد به تخته یا سکوی پرش : به طور کلی صدماتی که در اثر برخورد با تخته یا سکوی پرش پیش می آید، به ناحیه سر محدود می شود و این مسئله اغلب شامل شیرجه های گروه  مهتاب (تو) و فرنگی می با شد که به علت خطای جدا شدن از سکو یا تخته پرش پیش می آید و گاهی بسیار جدی می باشد اما به ندرت اتفاق می افتد، به هرحال جراحت وارده بر سر را باید جدی گرفت و در صدد معالجه پزشکی بر آمد.
    فشار وارده به گوش ها : افرادی که به زکام یا ناراحتی های گوش یا سرما خوردگی مبتلا هستند نباید به عمق سه متری آب بروند چون ممکن است که گوش داخلی دچار عفونت شده یا پرده صماخ گوش پاره شود. فشار آب همراه با عمق آب افزایش می یابد به طوری که سرعت افزایش آن برای هر فوت (3%متر) حرکت به طرف پایین می باشد .
    برخورد به کف استخر با عمق کم آب و یا اشیاء زیر آب : بزرگترین خطری که افراد را در زمان شیرجه رفتن تهدید می کند این است که از ناحیه سر با کف استخر یا اشیاء زیر آب در محل هایی که شناخته شده نمی باشند، برخورد نماید. این مسئله در بسیاری از موارد موجب فلج نسبی به علت آسیب دیدگی نخاع و در موارد شدید منجر به مرگ خواهد شد. البته چنین اتفاقی به ندرت برای شیرجه روندگان در مسابقات پیش می آید زیرا عمق آب با قوانین و مقررات رسمی مطابقت دارد.

عواملی که عمق  آب در مسابقات شیرجه را تعیین میکند ومیتوان آن را مورد بررسی قرار داد عبارتند از :
    ارتفاع قد شیرجه رونده : برای جلو گیری از صدمات نباید هیچ گونه شیرجه ای بطور عمودی (حتی در مورد لبه استخر) اجرا گردد که عمق آن کمتر از قد شیرجه رو در حالت کشیده یعنی بازوها در بالای سر قرار داشته باشد. زمانی که بدن به طرف کف استخر حرکت می کند و در آب غوطه ور می شود، با نیروی پرتاب آب به طرف سطح مواجه می شود و نیروی حرکتی زیادی برای رفتن بیشتر به عمق آب نیازمند خواهد بود .
    فاصله افت : اگر ارتفاع مشخص و معینی را در نظر بگیریم، همه شیرجه روندگان بدون توجه به وزن بدنشان با یک سرعت وارد آب خواهند شد. شتاب زمان ورود به آب فقط به فاصله افت بستگی دارد. از آنجا که نیروی حرکتی فرآیند حجم و شتاب بدن در زمان ورود به آب است شیرجه رفتن از ارتفاع زیاد نیز شتاب لحظه ورود به آب را افزایش داده و آب برای خنثی نمودن نیروی حرکتی زیاد به عمق بیشتری نیازمند خواهد بود .
    زاویه ورود و عمق آب : زمانی که از لبه استخر یا سکوهای پرش کم ارتفاع به درون آب شیرجه زده می شود می توان از هر زاویه ای از زاویه نزدیک به خط عمود گرفته تا زاویه نزدیک به خط افق وارد آب شد . وظیفه شیرجه رونده این است که قبل از هر اقدامی در جهت شیرجه رفتن به درون آب عمق آب را بررسی کند. پرش به طور عمودی با پا به درون آب سریعترین روش رسیدن به کف استخر است و این کار بهترین امتحان برای سنجش عمق آب می باشد. اگر عمق آب کم بود و امکان ورود عمودی به آب وجود نداشته باشد باید زاویه ورود به اب را متناسب با عمق آن تغییر داد .
اگر شیرجه رونده ای با زاویه 60 درجه نسبت به عمق آب شیرجه برود عمق آب باید 5 فوت 7 اینچ (70/1متر) باشد واگر با زاویه 30 درجه وارد آب شود به عمق 4 فوت (20/1 متر)نیاز می باشد و اگر با زاویه 15 درجه شیرجه برود عمق 2 فوت
(61/0 متر) نیاز میباشد .
با رعایت همه اینها شنای فرح بخشی خواهید داشت .
 
منبع :
 
http://websaz.wordpress.com

 

 
*نام و نام خانوادگي :

پست الکترونيکي :

*مطلب :
۱) نظراتی را که حاوی توهین، هتاکی و افترا باشد را منتشر نخواهد کرد .
۲) از انتشار نظراتی که فاقد محتوا بوده و صرفا انعکاس واکنشهای احساسی باشد جلوگیری خواهد شد .
۳) لطفا جهت بوجود نیامدن مسائل حقوقی از نوشتن نام مسئولین و شخصیت ها تحت هر شرایطی خودداری نمائید .
۴) لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید .